ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ !

ΝΑΙ,  ΜΕΝ,  ΑΛΛΑ …. 


ΠΟΙΟΣ  ΤΗΝ  ΠΛΗΡΩΝΕΙ ;

Τραγικά τα νούμερα, 

και τη τσέπη μας αλαφρώνουν,   

μας φορτώνουν κι από πάνω σε φόρους το έλλειμμα απ' τα Δημόσια Έσοδα  !

Σε πάνω από 7.500 ελέγχους προχώρησαν τον Ιούνιο οι ελεγκτές της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, νησιά και άλλες τουριστικές περιοχές, με το μέσο ποσοστό παραβατικότητας να ανέρχεται στο 32% και την Κέρκυρα να αναδεικνύεται «πρωταθλήτρια», με έξι στους 10 ελεγχόμενους να είναι παραβάτες.

Συγκεκριμένα, τον Ιούνιο ελέγχθηκαν 7.735 επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα. Οι περιοχές που πραγματοποιήθηκαν οι περισσότεροι έλεγχοι ήταν η Αθήνα με 407, κατά τους οποίους διαπιστώθηκε 37% παραβατικότητα και η Θεσσαλονίκη όπου διενεργήθηκαν 289 έλεγχοι και εντοπίστηκαν με παραβάσεις στο 55% των ελεγχόμενων.

Ακολουθούν

η Πάτρα με 233 ελέγχους και 36% παραβατικότητα

η Κατερίνη με 200 ελέγχους και 36% παραβατικότητα

η Ζάκυνθος με 186 ελέγχους και 41% παραβατικότητα

το Ηράκλειο με 28% παραβατικότητα

το Αργοστόλι με 173 ελέγχους και 29% παραβατικότητα

το Ρέθυμνο με 166 ελέγχους και 20% παραβατικότητα

η Ρόδος με 166 ελέγχους και 43% παραβατικότητα

τα Χανιά με 164 ελέγχους και 28% παραβατικότητα

η Μύκονος με 159 ελέγχους και 43% παραβατικότητα  

η Σαντορίνη με 151 ελέγχους και 56% παραβατικότητα

η Κέρκυρα με 141 ελέγχους και 62%.παραβατικότητα

Οι κλάδοι στους οποίους διαπιστώθηκε η μεγαλύτερη παραβατικότητα είναι οι ακόλουθοι, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ:

Εκμετάλλευση ΤΑΞΙ 81%

Πλυντήρια αυτοκινήτων 75%

Ανθοπωλεία 73%

Ταξιδιωτικά πρακτορεία 68%

Μανικιούρ Πεντικιούρ 63%

Δικηγόροι 63%

Ψητοπωλεία - Σουβλατζίδικα (χωρίς τραπεζοκαθίσματα) 62%  Κομμωτήρια - Κουρεία 62%

Ενοικίαση μοτοποδηλάτων 57%

Πρατήρια καυσίμων 54%

Χερσαίες - Θαλάσσιες μεταφορές 53%

Λιανικό εμπόριο 36%

Εστίαση 33%

Καταλύματα 24%

Σχετικά με αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν από επιχειρηματίες της εστίασης στη Μύκονο, σε ό,τι αφορά στην αυστηρότητα των ελεγκτών, πηγές της ΑΑΔΕ σημειώνουν ότι στα τρία χρόνια που εφαρμόζεται το μέτρο των λουκέτων, δηλαδή ο νόμος του 1997 - καμία από τις επιχειρήσεις, που βρέθηκε να φοροδιαφεύγει και οδηγήθηκε σε 48ωρο κλείσιμο, δεν έχει δικαιωθεί από τα δικαστήρια όταν προσέφυγε.

Πηγή: ΑΜΠΕ

ΟΙ ΕΥΑΛΩΤΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ

H Μελέτη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου

από δημοσίευμα του Έθνους της Κυριακής 9/3/19

“….δεν εντοπίσαμε ούτε έναν δρόμο με απευθείας πρόσβαση στη θάλασσα”

Ανοχύρωτοι απέναντι στις πυρκαγιές παραμένουν πολλοί οικισμοί σε όλη την Ελλάδα.

Μόνο στην Ανατολική Αττική, και σε µία περιοχή που εκτείνεται από τον Ωρωπό έως την Παλαιά Φώκαια, η έρευνα του ΕΜΠ κατέγραψε εννέα ευάλωτους οικισμούς, εκ των οποίων οι έξι βρίσκονται στο … κόκκινο σε περίπτωση πυρκαγιάς και χρήζουν άμεσων παρεμβάσεων.

Επικίνδυνες φυτεύσεις, ελλιπές οδικό δίκτυο µε στενά πλάτη δρόμων (οι οποίοι στην πλειονότητά τους δεν δίνουν πρόσβαση απευθείας στη θάλασσα) και αδιέξοδα, ανύπαρκτη ρυμοτομία, βραχώδεις ακτογραμμές, διάσπαρτες κατοικίες, αποκλεισμός των διόδων προς τη θάλασσα µε µάντρες ή περιφράξεις, σε συνδυασμό µε τις μετεωρολογικές συνθήκες του καλοκαιριού και την ανυπαρξία αντιπυρικών ζωνών, δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ παραγόντων που υπό συνθήκες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια νέα τραγωδία.

Μαύρη επέτειος με νέα φωτιά

Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει έρευνα που διενεργήθηκε λίγους μήνες μετά τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι από τη Μονάδα Βιώσιμης Κινητικότητας του ΕΜΠ, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας του μεταπτυχιακού προγράμματος «Περιβάλλον και Ανάπτυξη», µε επιβλέποντα τον δρα πολεοδόμο-συγκοινωνιολόγο μηχανικό Ευθύμιο Μπακογιάννη.

Σύμφωνα µε τα αποτελέσματα, οι έξι πιο ευάλωτοι σε περίπτωση πυρκαγιάς οικισμοί στην Ανατολική Αττική -µε σειρά επικινδυνότητας είναι:

-το Μάτι

-η Κακιά Θάλασσα

-η Βραυρώνα,

-η Χαμολιά

-το Ζούμπερι

-οι Αγιοι Απόστολοι (στο τμήμα τους που ανήκει στη ζώνη μείξης δάσους-κατοικιών),

Οι παραπάνω συγκέντρωσαν τη χαμηλότερη βαθμολογία στον δείκτη που χρησιμοποιήθηκε αλλά και στη φωτοερμηνεία που ακολούθησε µέσω του Google.

Η περίπτωση του Ματιού, μάλιστα, είναι η πλέον χαρακτηριστική, σύμφωνα και με τον κ. Μπακογιάννη: «Κατά τη διάρκεια των αυτοψιών στο Μάτι το περασμένο φθινόπωρο, δεν εντοπίσαμε ούτε έναν δρόμο με απευθείας πρόσβαση στη θάλασσα. Παντού υπήρχαν µάντρες, φράχτες, πόρτες που μπορεί να άνοιγαν αλλά τη στιγμή της έκτακτης ανάγκης αποτελούν και αυτές εμπόδιο. Σε πολλές περιπτώσεις η δίοδος στη θάλασσα περνούσε μέσα από ιδιοκτησίες, χρειαζόταν να πηδήξεις εµπόδια, να περάσεις από πεσμένα συρματοπλέγματα και πεζούλια».

Η επικινδυνότητα και τα χαρακτηριστικά αυτών των οικισμών, πάντως, δεν θα πρέπει να αποτελούν άλλοθι για την αδυναμία αντιμετώπισης μιας πυρκαγιάς σε κατοικημένη περιοχή. Αντιθέτως, όπως σημειώνουν και οι ειδικοί, είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο η πρόληψη αλλά και ο αποτελεσματικός συντονισμός και η επιχειρησιακή δυνατότητα των αρμόδιων για την αντιμετώπιση πυρκαγιών φορέων θα πρέπει να αποτελούν βασική προτεραιότητα ώστε να μην κινδυνεύσουν ξανά στο μέλλον ανθρώπινες ζωές.

Άλλωστε, η συγκεκριμένη έρευνα κατέγραψε τα προβλήματα σε μια προκαθορισμένη περιοχή. Ωστόσο, αντίστοιχες περιπτώσεις οικισμών βρίσκονται διάσπαρτες σε όλη την Ελλάδα και όχι µόνο σε παραθαλάσσιες περιοχές.

Ως δυνάμει επικίνδυνοι κρίθηκαν στην πρώτη κατάταξη και οι οικισμοί στο Πόρτο Ράφτη, στον Θορικό και στα Λεγρενά. Ωστόσο, εντοπίζοντας τις εγκαταστάσεις πυρόσβεσης και καταγράφοντας ακόμα και τις πισίνες ως πεδία άντλησης νερού για λόγους κατάσβεσης φωτιάς σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, προέκυψε ότι δεν ανήκουν στις πλέον προβληματικές περιπτώσεις. Και αυτό γιατί στο Πόρτο Ράφτη η ακτογραμμή δεν είναι κρημνώδης σχεδόν σε κανένα τµήµα της, ενώ διαθέτει Πυροσβεστική εντός του οικισμού αλλά και πολλές πισίνες που μπορούν να αξιοποιηθούν. Στον οικισμό του Θορικού η ακτογραμμή επίσης δεν είναι κρημνώδης, ενώ είναι πολύ μικρός και μπορεί να εξυπηρετηθεί από την Πυροσβεστική του Λαυρίου που είναι κοντά. Ο οικισμός των Λεγρενών, δε, εμφανίζει επίσης εύκολη πρόσβαση προς τη θάλασσα.

Για τις περιοχές αυτές (µε εξαίρεση το Μάτι, το οποίο έχει καεί σχεδόν ολοσχερώς) οι μελετητές προχώρησαν σε δέσμη προτάσεων και παρεμβάσεων. Στο επίπεδο της πρόληψης, προτείνουν τη δημιουργία μεικτών δασών µε θάμνους και δέντρα από παθητικά πυρίμαχα φυτά (όπως είναι η δάφνη, το κυδωνίαστρο, τα αμπέλια, ορισμένα είδη πεύκης, οξιά, καρυδιά κ.λπ.) και την κατασκευή ζωνών οικιστικού ελέγχου.

Στο επίπεδο της προστασίας προτείνεται:

-Η δημιουργία αντιπυρικών ζωνών μέσα στο δάσος και στους οικισμούς.

-Η αφαίρεση των περιφράξεων που εμποδίζουν την πρόσβαση στις ακτές.

-Η διαπλάτυνση των δρόμων.

-Η ύπαρξη σαφών και συνεχόμενων πινακίδων για απαγόρευση της στάθμευσης σε δρόμους που θεωρούνται κρίσιμοι σε περιπτώσεις ανάγκης διαφυγής.

-Οι διανοίξεις δρόμων ώστε να προσφέρουν πρόσβαση προς τη θάλασσα και η κατάρτιση συγκεκριμένου σχεδίου διαφυγής µε δυνατότητα επιστράτευσης όλων των πλωτών μέσων που είναι διαθέσιμα στις απειλούμενες περιοχές και πέριξ αυτών.

-Η συντήρηση και η βελτίωση του δικτύου δασικών δρόμων.

-Η δημιουργία χώρων στάθμευσης.

Συνολικά, όπως επισήμανε ο κ. Μπακογιάννης, «θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε κάθε πρόσφορο μέτρο προστασίας και πρόληψης, κυρίως δε τις δυνατότητες που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες. Είναι τεχνολογικά εφικτή η δημιουργία ενός συστήματος πυρανίχνευσης µε αξιοποίηση ακόμα και drones µε ενσωματωμένους αισθητήρες για την πρόληψη».

Παράλληλα, όσον αφορά στο στάδιο της διάσωσης, υπογράμμισε την αναγκαιότητα δημιουργίας μιας εφαρμογής για κινητά τηλέφωνα η οποία θα αξιοποιεί όλα τα δεδομένα οδικών δικτύων, προσβάσεων στη θάλασσα, σε συνδυασμό με τα δεδομένα κυκλοφοριακής συμφόρησης, εμφανίζοντας τη βέλτιστη δυνατή διέξοδο για τον απειλούμενο πολίτη.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ

ΕΚΚΛΗΣΗ (video) ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΠΑΤΩΝ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ

https://www.facebook.com/1027959753943496/videos/862866220750991/

Το καταλαβαίνουμε όλοι ότι ο εξοπλισμός και το προσωπικό που διαθέτει ο Δήμος για τη συλλογή και αποκομιδή κλαδιών και κηπαίων απορριμμάτων μπορεί να μην επαρκούν για τις ανάγκες κυρίως της Αρτέμιδας, λόγω της έκτασης και του ημιαστικού χαρακτήρα που έχει.

Λογικό λοιπόν φαίνεται, λόγω αυτής της ανεπάρκειας, και για όσο διάστημα διαρκεί αυτό το κενό σε αναγκαίο εξοπλισμό και προσωπικό, να καταφεύγει ο Δήμος στην ανάθεση μέρους της υπηρεσίας αυτής σε ανάδοχη ιδιωτική εταιρεία, προβλέποντας και το σχετικό κονδύλι στον προϋπολογισμό του.

Διαβάζουμε στο αιτιολογικό απόφασης παράτασης της ανάθεσης σε ιδιώτη για το καλοκαίρι 2019 πως:

Τα υφιστάμενο μέσα και προσωπικό του Δήμου επαρκούν για τη συλλογή και απομάκρυνση ποσότητας μικρότερη από το 1/3 των ποσοτήτων που αναμένεται να παραχθούν. Επισημαίνεται ότι έως σήμερα η αποκομιδή γίνεται με τη χρήση ενός φορτηγού με αρπάγη χωρητικότητας 10m3 και περιστασιακά με τη χρήση φορτηγού με εκσκαφέα φορτωτή λόγω έλλειψη προσωπικού χειριστών μηχανημάτων έργου. Οι δε ποσότητες αποβλήτων πρασίνου που αναμένεται να παραχθούν και σύμφωνα με το υφιστάμενο Τοπικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων ανέρχονται σε 4.500 τόνους.

Καλώς!  
Από την άλλη όμως ο Δήμος οφείλει παράλληλα να δρομολογεί κάθε αναγκαία διαδικασία, ώστε να καλυφθούν τα κενά που υπάρχουν, ώστε να αποκτήσει αυτάρκεια στη διαχείριση των απορριμμάτων αυτών και να μη χρειάζεται να καταφεύγει σε υπηρεσίες ιδιωτών.

Περικόπτοντας ίσως ακόμα και κονδύλια από δραστηριότητες που δεν είναι δα και τόσο επιβεβλημένες.

Η ανάθεση σε ανάδοχη ιδιωτική εταιρεία δεν γίνεται βέβαια εν λευκώ, αλλά προηγείται σχετική μελέτη, με ευθύνη της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου, φροντίζοντας να καλύψει το πιο επιβαρυμένο, από την άποψη του όγκου παραγωγής αυτού του είδους των απορριμμάτων, διάστημα, δηλαδή την άνοιξη και το καλοκαίρι. Βλέπουμε πως τέτοια μελέτη έχει συνταχθεί από τη Δ/νση Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Σ-Α και περιλαμβάνει τεχνική περιγραφή, προϋπολογισμό, τιμολόγιο και συγγραφή υποχρεώσεων του αναδόχου.

Η μελέτη ΕΔΩ

http://www.spata-artemis.gr/userdata/docs/%CE%9C%CE%95%CE%9B%CE%95%CE%A4%CE%97%20%CE%A3%CE%A5%CE%9B%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%97%20%CE%9A%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%99%CE%A9%CE%9D%202018.pdf

Δεν είναι λοιπόν σαφές γιατί έχουμε αυτό το αποκαρδιωτικό αποτέλεσμα.

Να συμπεράνουμε πως η μελέτη χρειάζεται αναθεώρηση?

Να συμπεράνουμε πως το προβλεπόμενο κονδύλι (268.700 €) δεν επαρκεί?

Οι δημότες ίσως να ανταποκρίνονταν, περιστασιακά και λόγω έκτακτων αναγκών σε κάποια φάση, στη συγκέντρωση των κλαδιών που μάζεψαν απ’ τα οικόπεδά τους σ’ ένα κεντρικό χώρο, αυτόν που υποδεικνύει ο Δήμαρχος, πίσω απ’ το παλιό Δημαρχείο, με ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ κόπο, με ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ μέσο και ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ευθύνη,  υποκαθιστώντας πρόσκαιρα ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ του ΔΗΜΟΥ, αν και υπάρχουν αρκετοί που αδυνατούν να το κάνουν, π.χ. γιατί δεν διαθέτουν αυτοκίνητο.

Όμως, όσο δεν εξυπηρετείται κάθε οικισμός από την διάθεση συγκεκριμένου και εύκολα προσβάσιμου χώρου συγκέντρωσης κλαδιών, μέσα στα όρια του οικισμού του, το πιο πιθανό είναι να διαιωνίζεται, χωρίς καμμιά προοπτική μόνιμης λύσης, η άναρχη εικόνα συσσώρευσης τεράστιων όγκων δίπλα στους κάδους, με όλους τους δυνητικούς κινδύνους που ο καθένας αναγνωρίζει.  

Τέλος, χαιρετίζουμε την πρόθεση του Δημάρχου για την απ’ ευθείας επικοινωνία με τους δημότες, τουλάχιστον με όσους από αυτούς είναι χρήστες του διαδικτύου και του facebook. Υπάρχει και σχετικό Δελτίο Τύπου στην ιστοσελίδα του Δήμου. 

Έχουν βέβαια προταθεί από φορείς δημοτών και άλλοι εφαρμόσιμοι και ίσως προσφορότεροι τρόποι ΤΑΚΤΙΚΗΣ επικοινωνίας με ΟΛΟΥΣ τους δημότες, όπως π.χ. δελτία τύπου εσώκλειστα στους λογαριασμούς νερού.

ΕΥΝΟΪΚΟΤΕΡΟ  ΓΙΑ  ΤΟ  ΚΟΙΝΟ  

ΤΟ  ΝΕΟ  ΠΛΑΙΣΙΟ  ΝΟΜΟΥ  ΓΙΑ  ΤΙΣ  ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Ένας νέος νόμος για τον αιγιαλό άλλαξε φέτος το τοπίο, ενισχύοντας τα δικαιώματα των πολιτών, το μεγαλύτερο μέρος του όμως θα ξεκινήσει να εφαρμόζεται από το 2020. 

Η βασικότερη αλλαγή από το φετινό καλοκαίρι είναι ότι η αρμοδιότητα τήρησης του νόμου για τις παραλίες και τους αιγιαλούς πέρασε αποκλειστικά στο Λιμενικό.

Ο νόμος 4607/2019 περιλαμβάνει και αρκετές διατάξεις γύρω από τους όρους και τη διαδικασία μίσθωσης αιγιαλών και παραλιών σε όλη τη χώρα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών θα εφαρμοστεί από το επόμενο καλοκαίρι, για δύο λόγους: εκδόθηκε τέλος Απριλίου, οπότε είχαν ήδη ξεκινήσει οι διαγωνισμοί για την παραχώρηση της χρήσης παραλιών σε ιδιώτες. Και επιπλέον, τα συναρμόδια υπουργεία δεν εξέδωσαν τις απαραίτητες για την εφαρμογή του κοινές αποφάσεις και εγκυκλίους. Ετσι, σε μεγάλο βαθμό η εικόνα εξακολουθεί να ορίζεται από την τελευταία απόφαση, του 2017. Ας δούμε πώς έχει διαμορφωθεί η εικόνα.

1 Τι είναι, για τη νομοθεσία, αιγιαλός και παραλία;
Αιγιαλός είναι «η ζώνη ξηράς που βρέχεται από τη θάλασσα κατά τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της». Θεωρείται ουσιώδες στοιχείο του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας, που προστατεύεται από την πολιτεία η οποία το διαχειρίζεται σύμφωνα με τη φύση του και τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του. Παραλία είναι η ζώνη της ξηράς που ξεκινά από τον αιγιαλό και «συνδέει» την ξηρά με τη θάλασσα. Το πλάτος της καθορίζεται (από το κράτος) σε τουλάχιστον 30 και μέχρι 50 μέτρα από τη γραμμή του αιγιαλού, ενώ επιτρέπεται να είναι μικρότερο ανάλογα με τα γεωμορφολογικά στοιχεία κάθε ακτής και φυσικά, το δομημένο περιβάλλον.

2 Σε ποιον ανήκουν ο αιγιαλός και η παραλία;
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, οι αιγιαλοί και οι παραλίες είναι δημόσια (εκτός συναλλαγής) και κοινόχρηστα. Κύριος προορισμός τους, ως κοινόχρηστα, είναι «η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση του κοινού σε αυτά, καθώς και η επικοινωνία της ξηράς με τη θάλασσα, λιμνοθάλασσα, λίμνη ή ποταμό». Εξαίρεση επιτρέπεται μόνο για την εξυπηρέτηση επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος.

3 Υπάρχουν ιδιωτικές παραλίες στη χώρα μας;
Όχι. Κάθε επιχείρηση που γειτνιάζει με παραλία οφείλει να διατηρεί ελεύθερη την πρόσβαση των λουομένων (αν δεν υπάρχει άλλη πρόσβαση) μέσω των εγκαταστάσεών της. Αν με κάποιο τρόπο μια επιχείρηση προσπαθεί να παρεμποδίσει την πρόσβαση των πολιτών στην παραλία (με αποτρεπτικές πινακίδες, περιφράξεις ή φύλαξη) οι πολίτες πρέπει να απευθύνονται στην αστυνομία. Μοναδική εξαίρεση, οι λιγοστές οργανωμένες πλαζ για τις οποίες έχει θεσπιστεί εισιτήριο.

4 Τι επιτρέπεται σε αιγιαλούς και παραλίες;
Ο γενικός κανόνας είναι ότι επιτρέπεται η παραχώρηση της «απλής» χρήσης τους, αλλά όχι η κατασκευή μονίμων εγκαταστάσεων. Η απλή χρήση περιλαμβάνει τα γνωστά ομπρελοκαθίσματα, πλωτές εξέδρες για θαλάσσια σπορ, φουσκωτές «παιδικές χαρές». Σε κάθε περίπτωση, η παραχώρηση (που γίνεται έναντι τιμήματος) δεν πρέπει να επηρεάζει τον κοινόχρηστο χαρακτήρα τους. Η παραχώρηση πραγματοποιείται είτε απευθείας από το υπουργείο Οικονομικών ή από τον δήμο.

5 Με ποιους όρους επιτρέπεται να τοποθετούνται ομπρέλες και ξαπλώστρες;
Η μέγιστη επιτρεπόμενη επιφάνεια δεν μπορεί να ξεπερνά το 50%.

6 Σε μια μεγάλη παραλία μπορούν να υπάρχουν πολλές παραχωρήσεις σε «ομπρελάδες»;
Ναι. Αλλά πρέπει να καταλαμβάνουν έως 500 τ.μ. έκαστος και να διατηρούν ανάμεσά τους ελεύθερη ζώνη 100 μέτρων (και συνολικά να καταλάβουν έως το 50% μιας παραλίας). Η υποχρέωση ελεύθερης ζώνης δεν ισχύει για τις περιπτώσεις χρήσης της παραλίας από τις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε επαφή με αυτήν. Το σημείο αυτό άλλαξε με τον νέο νόμο και θα εφαρμοστεί από το 2020.

7 Τι θα αλλάξει από το επόμενο καλοκαίρι;
Το εμβαδόν των παραχωρήσεων θα μειωθεί στα 300 τ.μ., ενώ θα πρέπει να φθάνει έως το 60% της παραλίας, χωρίς όμως να περιλαμβάνεται τυχόν δυσπρόσιτο κομμάτι της. Η παραχώρηση αυτή μειώνεται στο μισό (30%) στις ακτές σε περιοχές Natura 2000. Επίσης, δεν θα επιτρέπεται η μίσθωση χώρων σε πολύ μικρές παραλίες (έως 150 τ.μ.). Από του χρόνου θα πρέπει να τοποθετείται δίπλα σε κάθε παραχώρηση πινακίδα με το σχέδιο του παραχωρούμενου χώρου, ώστε να γίνεται εύκολα αντιληπτή τυχόν υπέρβασή του. Όσον αφορά το παραχωρημένο κομμάτι, η κάλυψή του (με έπιπλα παραλίας) δεν θα πρέπει να καταλαμβάνει πάνω από 50% του χώρου και να μεσολαβεί ένα μέτρο ανάμεσα στις ξαπλώστρες.

8 Τι ισχύει για την πρόσβαση στις ακτές από τη θάλασσα;
Ο γενικός κανόνας είναι ότι τα σκάφη δεν μπορούν να πλησιάζουν σε απόσταση μικρότερη των 200 μέτρων από την ακτή όταν υπάρχουν λουόμενοι. Σε πολλές περιοχές το λιμεναρχείο ορίζει ειδικούς κανόνες για κάθε παραλία και ορίζει την περιοχή με σημαδούρες.

Καταγγελίες μόνο στο Λιμενικό Σώμα

9 Ποιος έχει την ευθύνη καθαριότητας μιας παραλίας;
Την ευθύνη έχει ο δήμος, εκτός από το παραχωρημένο σε ιδιώτη κομμάτι για το οποίο την ευθύνη φέρει ο ιδιώτης. Τα μισθωμένα τμήματα πρέπει να καθαρίζονται καθημερινά, να διαθέτουν καλαίσθητα δοχεία απορριμμάτων και χώρους υγιεινής. Όπως αναφέρει απόφαση του 2019, «ο παραχωρούμενος-κοινόχρηστος χώρος απαγορεύεται να περιφραχθεί και πρέπει να εξασφαλίζεται από πλευράς υγιεινής, αισθητικής και ρύπανσης ή αλλοίωσης του περιβάλλοντος».

10 Πού μπορεί να απευθυνθεί ο πολίτης για να καταγγείλει κάτι;
Από φέτος την ευθύνη για τους αιγιαλούς και την παραλία έχει αποκλειστικά το Λιμενικό Σώμα (και όχι πια η αστυνομία). Εκεί πρέπει να απευθυνθεί ο πολίτης αν διαπιστώσει αυθαιρεσίες (λ.χ. ως προς την έκταση των ομπρελλοκαθισμάτων, τις προσβάσεις, την καθαριότητα, τη μουσική). Το Λιμενικό οφείλει με τη σειρά του να ενημερώσει το τοπικό γραφείο της κτηματικής υπηρεσίας του Δημοσίου (το οποίο είναι υπεύθυνο για τη μίσθωση μιας παραλίας) και τον δήμο.

11 Τι ισχύει για τις καντίνες;
Μπορούν να καταλάβουν μέχρι 15 τ.μ. Πρέπει να λειτουργούν με άδεια και να πληρούν συγκεκριμένες προδιαγραφές. Δεν επιτρέπεται να έχουν ηχεία και πρέπει να απέχουν 100 μέτρα από τις παραθαλάσσιες επιχειρήσεις (λ.χ. κέντρα αναψυχής, ξενοδοχεία).

12 Τι ισχύει για τη μουσική;
Απαγορεύεται η τοποθέτηση ηχητικών συστημάτων στον δημόσιο χώρο. Στις περιπτώσεις παραθαλάσσιων επιχειρήσεων, η παραγόμενη στάθμη θορύβου δεν πρέπει να ξεπερνά τα 50 ντεσιμπέλ.

13 Τι ισχύει για τον φωτισμό;
Πρέπει να είναι χαμηλός και περιορισμένος, στο απολύτως αναγκαίο για λόγους ασφαλείας και καθοδήγησης.

14 Τι ισχύει για τις παραλίες σε περιοχές Natura;
Ισχύουν αυστηρότεροι περιορισμοί. Για παράδειγμα, απαγορεύεται η ισοπέδωση των αμμοθινών και πρέπει να ελαχιστοποιείται η όχληση. Οι όροι γίνονται αυστηρότεροι για τις παραλίες ωοτοκίας της καρέτα καρέτα.

Από δημοσίευμα του Γ. Λιάλιου  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ Δ.Σ 04-08-2019