Ανακύκλωση δύο ταχυτήτων στους δήμους της Αττικής

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ

Τεράστιες είναι οι αποκλίσεις ανάμεσα στους 66 δήμους της Αττικής, στο θέμα της ανακύκλωσης. Από το 0% τριών νησιωτικών δήμων έως το 28,7% του Δήμου Βριλησσίων η απόσταση είναι χαώδης και δείχνει εξαιρετικά δύσκολο να υπερκεραστεί μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ακόμα πιο δυσάρεστο είναι πως οι δύο κυριότεροι δήμοι της Αττικής, η Αθήνα και ο Πειραιάς, βρίσκονται κοντά στον «πάτο» της λίστας, με επίδοση μόλις περί το 4%.

Την εικόνα μάς δίνουν τα (προσωρινά) στατιστικά στοιχεία του Ενιαίου Διαβαθμιδικού Συνδέσμου Νομού Αττικής (ΕΔΣΝΑ) για την ανακύκλωση και την κομποστοποίηση των 66 δήμων το 2018. Τις καλύτερες επιδόσεις έχουν ο Δήμος Βριλησσίων, που «εκτρέπει» από την ταφή σχεδόν το 30% των απορριμμάτων του και ο Δήμος Διονύσου με ποσοστό 24,7%, καθώς και οι Δήμοι Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης, Φιλοθέης - Ψυχικού και Ραφήνας - Πικερμίου, όλοι με ποσοστό 16%-17%. Ποσοστό ανακύκλωσης (ή και κομποστοποίησης, όπου υπάρχει) άνω του 10% είχαν πέρυσι οι Δήμοι Ηρακλείου, Πεντέλης, Παπάγου - Χολαργού, Κρωπίας, Γλυφάδας, Παλλήνης, Χαλανδρίου, Λυκόβρυσης -  Πεύκης, Ελευσίνας, Κηφισιάς, Αμαρουσίου και Παλαιού Φαλήρου, συνολικά 17 δήμοι από τους 66.

Στο μέσον της λίστας, με επιδόσεις μεταξύ 5%-10%, βρίσκονται 32 δήμοι: Αργυρούπολης (9,9%), Αγίας Παρασκευής (9,4%), Φιλαδέλφειας - Χαλκηδόνας (9,4%), Καματερού (9,3%), Παιανίας (9%), Μεταμόρφωσης (8,2%), Σαρωνικού (8%), Αλίμου (7,9%), Ιλίου (7,9%), Πετρούπολης (7,8%), Νέας Ιωνίας (7,5), Αγίου Δημητρίου (7,5), Χαϊδαρίου (7,5), Λαυρεωτικής (7,2%), Μαραθώνος (7,2%), Αιγάλεω (6,8%), Σπάτων - Αρτέμιδας (6,7%), Πόρου (6,7%), Νέας Σμύρνης (6,7%), Μαρκόπουλου Μεσογαίας (6,5%), Μοσχάτου - Ταύρου (6%), Ηλιουπόλεως (5,9%), Ζωγράφου (5,8%), Φυλής (5,7%), Περιστερίου (5,6%), Αχαρνών (5,4%), Βύρωνα (5,3%), Κορυδαλλού (5,3%), Καλλιθέας (5,2%), Ωρωπού (5,1%), Καισαριανής (5,1%) και Δραπετσώνας (5%).

Στον «πάτο» της λίστας βρίσκονται 16 δήμοι, μεταξύ των οποίων οι δύο πολυπληθέστεροι του λεκανοπεδίου: Γαλάτσι (4,9%), Αγίας Βαρβάρας (4,8%), Μεγαρέων (4,2%), Αθηναίων (4,1%), Δάφνης (4%), Πειραιά (3,7%), Ασπροπύργου (3,6%), Νίκαιας (3,4%), Περάματος (2,5%), Σαλαμίνας (1,6%), Τροιζηνίας (1,3%), Αγκιστρίου (1,3%), Μάνδρας - Ειδυλλίας (1,1%) αλλά και Αίγινας (0%), Σπετσών (0%) και Υδρας (0%). Από τη λίστα των 66 δήμων απουσιάζει μόνο ο Δήμος Κυθήρων, στον οποίο τα στοιχεία δεν είναι επαληθευμένα. Να σημειωθεί ότι αυτά είναι τα προκαταρκτικά στοιχεία του ΕΔΣΝΑ για το 2018 και ενδέχεται μετά την επεξεργασία τους να έχουν μικρές διαφοροποιήσεις (αλλά σίγουρα όχι τέτοιες που να αλλάζουν τη γενική εικόνα).

Τα αίτια

Πού οφείλεται αυτή η χαώδης διαφορά ανάμεσα στη «χρυσή πεντάδα», που έχει σημαντικά αποτελέσματα, και τους τελευταίους 20-30 δήμους, των οποίων οι επιδόσεις είναι σχεδόν μηδενικές; «Κατά τη γνώμη μου, στην ευαισθητοποίηση των δημοτών ως προς την ανακύκλωση, η οποία βέβαια απηχεί την καμπάνια που έχει κάνει ο κάθε δήμος», εκτιμά ο πρόεδρος του ΕΔΣΝΑ, Βασίλης Κόκκαλης. «Το πρόβλημα με τον μπλε κάδο είναι ότι κάποιοι δήμοι δυσκολεύονται στην αποκομιδή, ή δεν έχουν αρκετά πυκνό δίκτυο κάδων. Πιστεύω ότι αν προχωρήσουν τα ξεχωριστά ρεύματα ανακύκλωσης και οι γωνίες ανακύκλωσης, σταδιακά θα ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος.

Πρόθεσή μας είναι να κάνουμε ξεχωριστές εκστρατείες για την ευαισθητοποίηση του κόσμου στους δήμους που έχουν τις χαμηλότερες επιδόσεις».

Σημαντικό ρόλο, βέβαια, παίζει η «εκτροπή» από τα κοινά απορρίμματα των οργανικών αποβλήτων, μέσω του καφέ κάδου. «Ολοι οι δήμαρχοι θέλουν να ξεκινήσουν. Ωστόσο δεν μπορείς απλά να πατήσεις ένα κουμπί και το σύστημα να αρχίσει να δουλεύει», λέει ο κ. Κόκκαλης. «Μέσω της Περιφέρειας θα ξεκινήσει φέτος η τροφοδότηση των δήμων με καφέ απορριμματοφόρα και καφέ κάδους, ενώ παράλληλα προχωρά ο διαγωνισμός για τη δημιουργία στο ΕΜΑ (σ.σ. εργοστάσιο ανακύκλωσης στη Φυλή) ξεχωριστής γραμμής για το κομπόστ. Στόχος μας είναι από 3% το 2019 να πάμε στο 12% το 2020 και το 2025 να συλλέγουμε άνω του 40%. Θέλει συνεχή δουλειά, συνεχή επαφή με τον κόσμο, να καταλάβει ότι το “σύστημα” έχει κορεστεί».

Για το κρίσιμο θέμα της ενημέρωσης και της ευαισθητοποίησης των πολιτών, ο Ελληνικός Οργανισμός Ανακύκλωσης ετοιμάζει έναν οδηγό προς τους δήμους. «Θα περιλαμβάνει τις υποχρεώσεις των δήμων και τα δικαιώματά τους σε σχέση με τα συστήματα ανακύκλωσης, ώστε να γνωρίζουν επακριβώς πώς πρέπει να χειριστούν κάθε ζήτημα», λέει ο Γιάννης Σιδέρης, διευθύνων σύμβουλος του ΕΟΑΝ. «Για εμένα το ζήτημα δεν είναι τόσο η οικονομική κατάσταση των δήμων, αλλά η οργάνωσή τους. Οι δήμοι πρέπει να ρίξουν μεγάλο βάρος στην οργάνωση της συλλογής ανακυκλώσιμων και βιοαποβλήτων και ταυτόχρονα να εργαστούν συστηματικά στο θέμα της ενημέρωσης. Παράλληλα πιστεύω ότι πρέπει να αυξηθεί το τέλος ταφής, δεν μπορεί να έχει την ίδια “τιμή” η ταφή απορριμμάτων με την κομποστοποίηση».

Τι κάνει ο πρώτος

Τα Βριλήσσια σίγουρα δεν είναι ο «τυπικός» δήμος της Αττικής. Είναι στο σύνολό του αστικός, όχι ιδιαίτερα μεγάλος σε έκταση, μια περιοχή ανώτερων εισοδημάτων, άρα και υψηλότερου μορφωτικού επιπέδου. Με δεδομένο όμως ότι και άλλοι δήμοι της Αττικής έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, προφανώς είναι ένας δήμος που έχει δουλέψει συστηματικά και σε πολλά μέτωπα ώστε να κατακτήσει την πρωτιά σε όλη την Αττική.

«Μέσα σε 3 χρόνια, από το 2016 έως το 2019 πετύχαμε να μη θάβεται περί το 50% των απορριμμάτων μας», εξηγεί ο δήμαρχος Ξένος Μανιατογιάννης (σ.σ. τα στοιχεία του ΕΔΣΝΑ αναφέρονται στο 2018). «Ετσι σήμερα εξοικονομούμε περί τις 300.000 ευρώ ετησίως από την ταφή στον ΧΥΤΑ και ως επιβράβευση μειώσαμε τα δημοτικά τέλη μεσοσταθμικά κατά 5% την τελευταία πενταετία».

«Κλειδί» της επιτυχίας, η λειτουργία του καφέ κάδου στο σύνολο του δήμου. «Ξεκινήσαμε το 2015 συμφωνώντας με το ΕΜΑ ότι θα δέχεται τα κομποστοποιήσιμα. Αρχίσαμε με τις λαϊκές και τα σούπερ μάρκετ και σταδιακά περάσαμε στις γειτονιές, χωρίς να σταματάμε ποτέ την ενημέρωση: στον δρόμο, στα σχολεία, σε ό,τι εκδήλωση γίνεται στον δήμο. Επανασχεδιάσαμε τις υπηρεσίες καθαριότητας για να είμαστε συνεπείς στα δρομολόγια. Ο καφέ κάδος δεν πρέπει να γεμίζει περισσότερο από τη μέση και να μη μένει περισσότερο από δύο ημέρες γιατί μυρίζει και στάζει».

Παράλληλα ο δήμος εργάστηκε για τη χωριστή διαλογή όσο το δυνατόν περισσότερων υλικών. «Βάλαμε κάδους για χαρτί στα σχολεία, βραβεύοντας κάθε χρόνο αυτό με τις μεγαλύτερες ποσότητες. Κάνουμε χωριστή διαλογή των κλαδεμάτων, αλλά και των μπάζων. Συνεργαζόμαστε με συστήματα συλλογής ρούχων και τηγανέλαιων.

Δημιουργήσαμε μια ηλεκτρονική πλατφόρμα (Follow Green) που δίνει εκπτώσεις σε τοπικά καταστήματα, τοποθετήσαμε κομποστοποιητές στα τρία μεγαλύτερα πάρκα και παρείχαμε ακόμα 200 οικιακούς σε πολίτες. Στόχος μας είναι έως το 2025 να έχουμε ελαχιστοποιήσει το περιεχόμενο του πράσινου κάδου και νομίζω ότι μπορούμε να το πετύχουμε».

https://www.kathimerini.gr/1066030/article/epikairothta/perivallon/anakyklwsh-dyo-taxythtwn-stoys-dhmoys-ths-attikhs?fbclid=IwAR0AsXauz52RDlKk2d03Wug6QBHpdACEjUsL01XU2P9a__rmLQNB_Yb9STQ

Στιγμιότυπα απ' την εκδήλωση 

για την κοπή πίττας από τον Σύλλογο Αγίου Νικολάου

                             

Το ΔΣ και τα μέλη του Συλλόγου, κάτοικοι του οικισμού Αγίου Νικολάου, είχαν την ευκαιρία να εκθέσουν τα προβλήματα αιχμής που απασχολούν την περιοχή τους στον Δήμαρχο Σπάτων Αρτέμιδος κο Δημήτρη Μάρκου, σε δημοτικούς συμβούλους και στους επικεφαλής των  παρατάξεων  "ΑΝ.Α.Σ.Σ.Α."  κα Άννα Ραφτοπούλου και  "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ"  κο Φίλιππο Αργυρό, που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Συλλόγου.

       Ευχόμαστε Καλή και Δημιουργική Χρονιά το 2020!

Μετανάστευση: Η ανθρώπινη διάσταση

Μια έρευνα για τη συγκριτική ανάλυση της ένταξης μεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα

Βασίλης Λεοντίτσης*

Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι ένα καίριο ζήτημα του καιρού μας, το οποίο απασχολεί έντονα την ελληνική κοινή γνώμη. Μια νέα μελέτη ευελπιστεί να συνεισφέρει στον δημόσιο διάλογο βασιζόμενη στα αποτελέσματα εκτενούς και εμπεριστατωμένης έρευνας.

Η μελέτη αυτή εκπονήθηκε για λογαριασμό του μη κερδοσκοπικού οργανισμού ΔιαΝΕΟσις από μια ομάδα μελετητών αποτελούμενη από τον υπογράφοντα, τη δρα Βασιλική Τσαγκρώνη (επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Leiden), τον δρα Ρωμανό Γεροδήμο (αναπληρωτή καθηγητή στο Πανεπιστήμιo του Βurnemouth), τον δρα Γεώργιο Καρυώτη (επίκουρο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης), τον δρα Δημήτρη Σκλεπάρη (λέκτορα στο Πανεπιστήμιο του Newcastle) και τους Γιώργο Βοσινάκη και Διονυσία Δημοπούλου (Iasquare).

Στο πλαίσιο της έρευνας αυτής η εταιρεία δημοσκοπήσεων ΚΑΠΑ Research ανέλαβε την πραγματοποίηση 800 συνεντεύξεων με παλαιούς και νέους μετανάστες και πρόσφυγες στη χώρα μας. Οι συνεντεύξεις με παλαιούς μετανάστες επικεντρώθηκαν στην αλβανική και γεωργιανή κοινότητα, ενώ το δείγμα νεότερων μεταναστών και προσφύγων προήλθε από Αφγανούς και Σύρους.

Είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια μελέτη έχει επιχειρηθεί στην Ελλάδα. Η σημασία της έγκειται σε δύο σημαντικά χαρακτηριστικά. Πρώτα απ’ όλα γίνεται προσπάθεια να πραγματοποιηθεί μια πιο ολοκληρωμένη συζήτηση σχετικά με το ζήτημα της μετανάστευσης, το οποίο απασχολεί έντονα εδώ και αρκετό καιρό την ελληνική κοινωνία. Η επικέντρωση της συζήτησης στην περαιτέρω αστυνόμευση των συνόρων και την υιοθέτηση ακόμα πιο περιοριστικών μέτρων ενάντια στη μετανάστευση και την προσφυγιά είναι προβληματική.

Ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις του καθενός από εμάς, ροές θα συνεχίσουν να υπάρχουν όσο υπάρχουν πόλεμοι, οικονομική ανισότητα και φυσικές καταστροφές. Συνεπώς είναι σημαντικό να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το πώς θα μπορέσει η ελληνική κοινωνία να ενσωματώσει αυτούς τους ανθρώπους στο πλαίσιο του αμοιβαίου σεβασμού, αλλά και της ισχυροποίησης των οικονομικών και κοινωνικών δομών της. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, είναι εξαιρετικά σημαντικό να ακούσουμε και τη δική τους φωνή και να κατανοήσουμε τις δικές τους εμπειρίες και προτάσεις.

Η μελέτη αποτελείται από τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος γίνεται μια έρευνα τεκμηρίωσης, στην οποία καταγράφονται και αναλύονται βέλτιστες πρακτικές και πολιτικές ένταξης άλλων χωρών. Παράλληλα περιγράφονται τόσο οι μεταναστευτικές ροές στην Ελλάδα όσο και οι ελληνικές ενταξιακές πολιτικές. Το δεύτερο μέρος αποτελεί η έρευνα πεδίου και η καταγραφή των χαρακτηριστικών, των βιωμάτων, των προβλημάτων και των αναζητήσεων των ίδιων των μεταναστών και προσφύγων, όπως αποτυπώνονται μέσα από τις συνεντεύξεις που κάναμε με αυτούς. Τέλος, στο τρίτο μέρος παρουσιάζονται μια σειρά προτάσεων πολιτικής για την καλύτερη αντιμετώπιση των ζητημάτων ένταξης.

Τα αποτελέσματα της έρευνας πεδίου προσφέρουν πλούσια στοιχεία, τα οποία σκιαγραφούν γλαφυρά την εικόνα των μεταναστών στη χώρα μας. Πρώτα από όλα υπάρχει σαφής διαφοροποίηση μεταξύ παλαιών και νεότερων μεταναστών, όσον αφορά τους λόγους της μετανάστευσης απο τις χώρες προέλευσής τους. Αλβανοί και Γεωργιανοί ήρθαν στη χώρα μας κατά κύριο λόγο ως οικονομικοί μετανάστες αναζητώντας καλύτερες οικονομικές συνθήκες, ενώ Σύροι και Αφγανοί ήρθαν για να γλυτώσουν από τη βία που μαστίζει τις χώρες τους.

Οι παλαιοί μετανάστες έχουν καταφέρει να ενταχθούν σε μεγάλο βαθμό στην ελληνική κοινωνία βασιζόμενοι κυρίως στις δικές τους προσπάθειες, καθώς η Ελληνική Πολιτεία ήταν κατά κανόνα απούσα τις δεκαετίες του 1990 και του 2000. Ετσι ένα μεγάλο ποσοστό αυτών κατέχει εργασία (77%), σε αντίθεση με τους Αφγανούς και τους Σύρους οι οποίοι έχουν εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά απασχόλησης (9% του δείγματος). Η συντριπτική πλειοψηφία των παλαιών μεταναστών θέλουν να παραμείνουν στη χώρα μας (3 στους 4). Τα ποσοστά αυτά είναι πολύ χαμηλότερα ανάμεσα στους νέους μετανάστες (1 στους 4).

Ετσι εμφανίζεται το παράδοξο να θέλουν οι περισσότεροι από αυτούς να μετοικήσουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης, αλλά να μην μπορούν λόγω των περιοριστικών πολιτικών της Ε.Ε. Παλαιοί και νέοι μετανάστες αισθάνονται γενικά ασφαλείς στη χώρα μας, παρά τις εμπειρίες εμφανών διακρίσεων που αρκετοί από αυτούς έχουν υποστεί. Τέλος, εμφανίζουν αισθήματα ευγνωμοσύνης, αγάπης και αλληλεγγύης απέναντι στους Ελληνες πολίτες.

Η έρευνά μας καταλήγει με μια σειρά συγκεκριμένων μέτρων που θα μπορούσαν να παρθούν άμεσα, ώστε να βελτιωθεί το επίπεδο ζωής των μεταναστών, να αυξηθεί η συνοχή της ελληνικής κοινωνίας και να βελτιωθεί η θετική συνεισφορά των μεταναστών και προσφύγων σε αυτήν. Συνοπτικά, μεταξύ άλλων, προτείνουμε τα ακόλουθα: την πλήρη και ουσιαστική ενεργοποίηση των Συμβουλίων Ενταξης Μεταναστών, ενός θεσμού που θεωρητικά δίνει φωνή στους μετανάστες και λειτουργεί συμβουλευτικά στην άσκηση μεταναστευτικής πολιτικής, ο οποίος όμως υπολειτουργεί στην πράξη.

Προτείνουμε ακόμα διασπορά των μεταναστών και προσφύγων ανά την Ελλάδα, κάτι που ήδη πραγματοποιείται σε χώρες όπως η Γερμανία, ώστε να μειωθεί η πληθυσμιακή πίεση σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας και να αποφευχθούν φαινόμενα γκετοποίησής τους. Σημαντική επίσης είναι και η επίλυση ζητημάτων εύρεσης εργασίας, καθώς η εργασία αποτελεί ένα από τα βασικά, αν όχι το σημαντικότερο, εργαλείο ένταξης. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να γενικευτούν πρωτοβουλίες για την αναγνώριση διπλωμάτων μέσω συνεντεύξεων και άλλων ευέλικτων διαδικασιών.

Τελικά αυτό που μου μένει από μια τέτοια μελέτη είναι η αίσθηση πως τα μέτρα ενσωμάτωσης μεταναστών στη χώρα μας πρέπει να γίνουν πολυδιάστατα. Επίσης πρέπει να αυξηθεί ο βαθμός συνέχειας των αντίστοιχων δράσεων, κάτι που μπορεί να γίνει εφικτό με την υιοθέτηση στην πράξη μιας πιο ουσιαστικής στρατηγικής ένταξης. Απαιτείται μεγαλύτερη διαφάνεια στη διαχείριση των κονδυλίων, σωστός σχεδιασμός και συνεπής απολογισμός των σχεδίων δράσης. Ομως, πάνω από όλα, απαιτείται η συνειδητοποίηση ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στον ελληνικό χώρο δεν αποτελούν μια ομοιόμορφη κατηγορία.

Η έρευνα αποτύπωσε σημαντικές διαφοροποιήσεις. Συνεπώς, για να στεφθούν με επιτυχία, οι πολιτικές ένταξης οφείλουν να γίνουν πιο στοχευμένες και ευέλικτες. Είναι στο χέρι μας να μετατρέψουμε ένα πρόβλημα του σήμερα σε μια ευκαιρία οικονομικής και κοινωνικής ανάτασης της χώρας στο εγγύς μέλλον.

* επίκουρος καθηγητής Σπουδών Παγκοσμιοποίησης, Πανεπιστήμιο του Brighton

Από δημοσίευμα της ΕΦΣΥΝ

📌 Ολόκληρη η μελέτη είναι προσβάσιμη μέσω του σάιτ της ΔιαΝΕΟσις 

https://www.dianeosis.org/2020/01/ti-pistevoun-oi-metanastes/

Η  ΑΓΟΡΑΙΑ  ΠΑΙΔΕΙΑ

153 υπερψήφισαν το άρθρο για τα ιδιωτικά "κολλέγια".

Επιστρατεύοντας το ψέμα της ευρωπαϊκής οδηγίας.

Στην Ελλάδα του "ΕΙΣΑΙ  Ο, ΤΙ  ΔΗΛΩΣΕΙΣ"

Ντροπή και πλήγμα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση (που ούτως ή άλλως είναι χρυσοπληρωμένη από τους πολίτες, με την αδρή συμβολή τους στην οικονομία της περιφέρειας).

Και για τους πτυχιούχους μας που βγαίνουν στην αγορά εργασίας διαγκωνιζόμενοι με ΑΓΟΡΑΙΟΥΣ τίτλους "πτυχίων".

Το κρίμα στο λαιμό τους !

Αντίθετοι δήλωσαν ήδη μια σειρά Σχολών,

η Σύγκλητος του Αριστοτέλειου Θεσσαλονίκης,

το Μετσόβειο,

το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας,

η Πρυτανεία της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών

Αλλά και από χρόνια,

οι περισσότερες Ανώτατες Σχολές και Τμήματα

(ΕΔΩ http://glotta.ntua.gr/posdep/Sxoles/index.htm)

Η ανακοίνωση της Πρυτανείας του Γεωπονικού :

Το Πρυτανικό Συμβούλιο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών (συνεδρία 38/23.01.2020) σε συνέχεια προηγούμενης απόφασης του Π.Σ. έπειτα από διαβούλευση με τους Κοσμήτορες και Προέδρους του Πανεπιστημίου (12.12.2019)  σχετικά με το σχέδιο νόμου του ΥΠΕΘ «Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, Ειδικοί Λογαριασμοί Κονδυλίων Έρευνας Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, Ερευνητικών και Τεχνολογικών Φορέων και άλλες διατάξεις»  καλεί την ηγεσία του Υπουργείου να αποσύρει το άρθρο 50, το οποίο ουσιαστικά εξισώνει τα πτυχία των αποφοίτων των κολλεγίων με εκείνα των αποφοίτων των Δημόσιων Πανεπιστημίων της χώρας μας, χωρίς καν να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση.

Τα κολέγια, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν μετεξέλιξη των ΙΕΚ, παρέχουν τίτλους σπουδών ανεξέλεγκτης ποιότητας, αφού και η λειτουργία τους δεν διέπεται από κανένα θεσμικό πλαίσιο. Η ποιότητα των σπουδών που προσφέρουν δεν αξιολογείται ούτε φυσικά πιστοποιείται, πολλώ δε μάλλον το εκπαιδευτικό προσωπικό τους, που στη συντριπτική πλειονότητα του δεν πληροί στο ελάχιστο τις προϋποθέσεις των Δημοσίων Πανεπιστήμιων. Οι απόφοιτοι τους  δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα, ούτε φυσικά τα εχέγγυα να αναλάβουν την ευθύνη της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης των μαθητών, η κατάργηση δε της παιδαγωγικής επάρκειας θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τα αξιοκρατικά κριτήρια επιλογής. 

Η επαγγελματική εξίσωση των αποφοίτων των κολεγίων με τους αποφοίτους της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης υποβαθμίζει περαιτέρω τη δημόσια εκπαίδευση και οξύνει το πρόβλημα της ανεργίας των αποφοίτων των ΑΕΙ.

Επιπλέον, το Πρυτανικό Συμβούλιο ζητά να εξαιρεθούν από την περικοπή της χρηματοδότησης (άρθρο 16)  η μισθοδοσία όλων των κατηγοριών του προσωπικού καθώς και οι δαπάνες για τη φοιτητική μέριμνα.

Ο Πρύτανης

Καθηγητής Σπυρίδων Κίντζιος

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2/2/2020

Κλιματική κρίση:

Τέσσερις προσεγγίσεις

αλλά δύο πολιτικές

του Κώστα Νικολάου

Στον διεθνή διάλογο, αλλά και στον εθνικό, υπάρχουν τέσσερις προσεγγίσεις γύρω από το ζήτημα της κλιματικής κρίσης:

• Η πρώτη προσέγγιση είναι ότι δεν υπάρχει κλιματική κρίση (υποστηρίζεται εδώ και πολλά χρόνια).
• Η δεύτερη είναι ότι υπάρχει μεν, αλλά φταίει ο ήλιος και όχι η κυρίαρχη ενεργειακή και εξορυκτική πολιτική.
• Η τρίτη είναι ότι υπάρχει μεν, αλλά φταίει κυρίως η κτηνοτροφία και όχι τόσο η κυρίαρχη ενεργειακή και εξορυκτική πολιτική.
• Η τέταρτη είναι ότι υπάρχει, και είναι κυρίως υπεύθυνη η κυρίαρχη ενεργειακή και εξορυκτική πολιτική, που επιδρά με απίστευτα απρόβλεπτες επιπτώσεις.

Οι προσεγγίσεις αυτές μπορεί να είναι τέσσερις, αλλά οι πολιτικές είναι δύο. Οι τρεις πρώτες, είτε δέχονται ότι υπάρχει κλιματική κρίση είτε όχι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταλήγουν ότι δεν φταίνε οι εκπομπές από τα καύσιμα, δεν φταίει η κυρίαρχη ενεργειακή και η εξορυκτική πολιτική του συστήματος. Αυτή είναι η μια πολιτική, που προκύπτει από τις τρείς αυτές προσεγγίσεις. Η άλλη πολιτική προκύπτει από την τέταρτη προσέγγιση.

Το φαινόμενο θερμοκηπίου είναι φυσικό και εμείς το πειράζουμε.

Όλη η υπόθεση της κλιματικής κρίσης στηρίζεται στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ο ήλιος εκπέμπει ακτινοβολία (και ενέργεια) προς το σύστημα γη-ατμόσφαιρα σε όλο το φάσμα του φωτός (ορατό κλπ).
Ένα μέρος ανακλάται και ένα μέρος απορροφάται από την ατμόσφαιρα και ένα μέρος φθάνει στη γη. Η γη με τη σειρά της επανεκπέμπει ακτινοβολία προς το σύμπαν, αλλά στο υπέρυθρο τμήμα του φάσματος. Στην ατμόσφαιρα όμως υπάρχουν αέρια, που ονομάζονται αέρια θερμοκηπίου και που έχουν την ιδιότητα να απορροφούν σε αυτό το τμήμα του φάσματος (στο υπέρυθρο δηλαδή). Χάρη σε αυτήν την δραστηριότητα είναι σταθερή η θερμοκρασία στη γη.

Μεταξύ των αερίων θερμοκηπίου, το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) είναι το σημαντικότερο αέριο (με ποσοστό συμβολής άνω του 50%), μικρότερη συμβολή έχουν το μεθάνιο (CH4), οι χλωροφθοράνθρακες κλπ (CFCs-HFCs-PFCs-SF6), το υποξείδιο του αζώτου (N2O) και ακόμα μικρότερη συμβολή τα οξείδια του αζώτου (NOx), οι πτητικές οργανικές ενώσεις (VOC) και το όζον (O3).

Το φαινόμενο αυτό λοιπόν, δεν είναι προϊόν ρύπανσης. Είναι φυσικό φαινόμενο. Χάρη σε αυτό είναι σταθερή η θερμοκρασία της γης. Αν αυτό δεν υπήρχε και έφευγε στο σύμπαν όλη η εκπεμπόμενη από τη γη ακτινοβολία, ο πλανήτης θα ήταν παγωμένος.

Που είναι το πρόβλημα λοιπόν;

Το πρόβλημα είναι ότι με κάποιες ανθρώπινες δραστηριότητες και ειδικότερα με τις κάθε είδους καύσεις, εκπέμπουμε CO2 και άλλα αέρια, αυξάνοντας πάνω από το φυσιολογικό την συγκέντρωσή τους στην ατμόσφαιρα, επεμβαίνοντας και διαταράσσοντας την προϋπάρχουσα ισορροπία του φαινομένου θερμοκηπίου, με αποτέλεσμα την δημιουργία κλιματικής κρίσης.

Ένα δις δολάρια κάθε χρόνο για να πεισθούμε ότι δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή

Μια απίστευτα λεπτομερής έρευνα που διηύθυνε ο κοινωνιολόγος Robert Brulle του Drexel University (Philadelphia, USA) μπήκε βαθιά στη χρηματοοικονομική δομή των αρνητών της κλιματικής αλλαγής, για να ανακαλύψει ποιος κρατάει τα νήματα των πορτοφολιών. Ανακάλυψε ότι υπάρχει ένα πολύ καλά χρηματοδοτούμενο και καλά ενορχηστρωμένο αντι-κίνημα, κίνημα άρνησης της κλιματικής αλλαγής, που χρηματοδοτείται από ισχυρούς ανθρώπους με πολύ βαθιές τσέπες.

Συγκεκριμένα, 91 think tanks, οργανώσεις και εταιρείες απαρτίζουν την αμερικανική βιομηχανία άρνησης της κλιματικής αλλαγής, ξοδεύοντας 1 δις δολάρια ετησίως για να ασκούν πιέσεις ή να επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Κάπως έτσι οι μεγάλες εταιρείες μετατρέπουν την οικονομική τους δύναμη σε πολιτική και πολιτιστική εξουσία. Προσλαμβάνουν ανθρώπους για να γράψουν βιβλία ή/και να εμφανίζονται στην τηλεόραση υποστηρίζοντας ότι η αλλαγή του κλίματος δεν είναι πραγματική.

Φταίει η ηλιακή δραστηριότητα;

Σχετικά με την προσέγγιση ότι η κλιματική αλλαγή δεν σχετίζεται με τις εκπομπές CO2 και των άλλων αερίων αλλά ότι αυτή οφείλεται στην ηλιακή δραστηριότητα:

Η ποσότητα της ηλιακής ενέργειας που έλαβε η Γη τα τελευταία 140 χρόνια ακολούθησε τον φυσικό 11χρονο κύκλο των μικρών ηλιακών αυξομειώσεων, χωρίς καθαρή αύξηση από τη δεκαετία του 1950 και μετά. Την ίδια περίοδο, η παγκόσμια θερμοκρασία έχει αυξηθεί σημαντικά. Οι δύο καμπύλες, της μεταβολής της θερμοκρασίας της γης και της ηλιακής δραστηριότητας, αποκλίνουν. Είναι επομένως εξαιρετικά απίθανο ο ήλιος να έχει προκαλέσει την παρατηρούμενη τάση αύξησης της θερμοκρασίας σε όλο τον κόσμο κατά τον τελευταίο μισό αιώνα.

Ποτέ στην ιστορία του πλανήτη δεν υπήρξε τέτοια υψηλή συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η συγκέντρωση του CO2 αυξάνεται δραματικά φθάνοντας τα 410 ppm. Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω στον χρόνο, 800.000 χρόνια πριν, παρατηρούμε ότι οι δύο καμπύλες, συγκέντρωσης CO2 στην ατμόσφαιρα και θερμοκρασίας του πλανήτη, ακολουθούν παράλληλη μεταβολή. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπογραμμισθεί ότι τέτοια υψηλή συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα δεν έχει ξαναεμφανισθεί στην ιστορία του πλανήτη. Ποτέ στο παρελθόν δεν πέρασε τα 300 ppm περίπου.

Μήπως φταίνε οι αγελάδες, τα γουρούνια και τα κοτόπουλα;

“Κτηνοτροφία και κλιματική αλλαγή: Τι γίνεται αν οι βασικοί παράγοντες στην κλιματική αλλαγή είναι … οι αγελάδες, τα γουρούνια και τα κοτόπουλα;” είναι ο τίτλος άρθρου, όπου οι συγγραφείς επεξεργάζονται δευτερογενή δεδομένα (όχι πρωτογενή) των εκπομπών των αερίων θερμοκηπίου και καταλήγουν ισχυριζόμενοι ότι η κτηνοτροφία είναι υπεύθυνη για πάνω από το 51% των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου.

Οι συγγραφείς του άρθρου είναι ο Robert Goodland, τεχνικός διευθυντής του τομέα εξορυκτικών βιομηχανιών του χαρτοφυλακίου πετρελαίου, φυσικού αερίου και ορυχείων της Παγκόσμιας Τράπεζας και ο Jeff Anhang, ειδικός στο Διεθνές Χρηματοδοτικό Ίδρυμα (IFC) του Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Το άρθρο αυτό αποτελεί την βάση της προσέγγισης, που διοχετεύθηκε διεθνώς σε διάφορους φορείς καθώς και κινήματα, με στόχο να διαδοθεί ότι η κτηνοτροφία κατέχει την κύρια ευθύνη για την κλιματική αλλαγή και όχι οι διαφόρων ειδών καύσεις, που οφείλονται στην κυρίαρχη ενεργειακή και εξορυκτική πολιτική.

Ουσιαστικά, η προσέγγιση αυτή διαστρεβλώνει το θεμελιώδες διάγραμμα πίτας, που προέκυψε από πρωτογενή δεδομένα, προερχόμενα από την πολυετή εργασία δεκάδων χιλιάδων επιστημόνων από όλες τις χώρες του πλανήτη, στο οποίο απεικονίζονται οι τομείς της οικονομίας και σε ποια ποσοστά είναι υπεύθυνοι για τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου σε παγκόσμια κλίμακα και άρα για την κλιματική αλλαγή. Στο διάγραμμα αυτό, φυσικά η κτηνοτροφία, γεωργία, δασοκομία και άλλες χρήσεις γης κατέχουν ένα σοβαρό ποσοστό ευθύνης, το 24%, αλλά η παραγωγή ηλεκτρισμού και θέρμανσης κατέχει 25%, η βιομηχανία 21%, οι μεταφορές 14%, η υπόλοιπη ενέργεια 10% και τα κτίρια 6%.

Είναι άλλο να πει κανείς ότι η κτηνοτροφία είναι ο κύριος υπεύθυνος (και άρα μπορούμε να συνεχίσουμε με πετρέλαιο, λιγνίτη, εξορύξεις κλπ, αφού είναι μηδαμινή η ευθύνη τους) και άλλο ότι είναι ένας από τους υπεύθυνους (κατά το ¼ περίπου). Είναι διαφορετικές οι πολιτικές που προκύπτουν.

Ποιες χώρες ευθύνονται για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα;

Έχει μεγάλη σημασία πως κανείς επεξεργάζεται τα στατιστικά δεδομένα και άρα, τι είδους συμπεράσματα εξάγει και φυσικά, ποια πολιτική θα ακολουθήσει.

Αν κανείς δει τον παγκόσμιο χάρτη με την γεωγραφική κατανομή της παγκόσμιας κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων σε ποσοστά επί του συνόλου, και σταματήσει την ανάλυση σε αυτόν, θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι λίγο-πολύ όλοι φταίνε.

Αν όμως προχωρήσει την ανάλυση και αναρωτηθεί πόσους τόνους CO2 εκπέμπει η κάθε χώρα σε απόλυτες τιμές, τότε ο χάρτης αλλάζει και η κύρια ευθύνη βαραίνει χώρες που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Κι αν τέλος, προχωρήσει ακόμα περισσότερο την ανάλυση και αναρωτηθεί ποια είναι η γεωγραφική κατανομή των κατά κεφαλή εκπομπών (διότι δεν έχει σημασία μόνον πόσο εκπέμπει μια χώρα, αλλά και πόσους κατοίκους έχει) τότε προκύπτει ένας διαφορετικός χάρτης, όπου πχ η Λατινική Αμερική και η Αφρική δεν έχουν καμιά ουσιαστική συμβολή, ενώ η κύρια ευθύνη βρίσκεται στις ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Ρωσία κλπ.

Οι ενεργειακοί πόροι δεν είναι τουρίστες για να τους πηγαίνουμε κρουαζιέρες σε όλο τον πλανήτη

Ένα μεγάλο θέμα της ενεργειακής και εξορυκτικής πολιτικής είναι το που αντλούνται οι ενεργειακοί πόροι και που μεταφέρονται. Ο χάρτης με τις παγκόσμιες μεταφορές πετρελαίου είναι τρομακτικός. 

Οι συνολικές επιπτώσεις στην κλιματική κρίση αφορούν τόσο την εξόρυξη των ενεργειακών πόρων και την κατανάλωσή τους, όσο και τις μεταφορές τους, που επιπλέον είναι υπεύθυνες για περιβαλλοντική ρύπανση και για επεισόδια ρύπανσης θαλασσών και ακτών ένεκα ατυχημάτων.

Οι ενεργειακοί πόροι δεν είναι τουρίστες για να τους πηγαίνουμε κρουαζιέρες σε όλο τον πλανήτη.

Γι’ αυτό και είναι θεμελιώδες η ενέργεια να είναι τοπικοποιημένη: εκεί που παράγεται εκεί να καταναλώνεται όσο αυτό είναι εφικτό. Κι αυτό μπορεί να είναι εφικτό μόνον με την μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και με τις εναλλακτικές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στο βαθμό που αντιμετωπίζεται το ζήτημα όχι μόνον ποιοι ελέγχουν την κατανάλωση ενέργειας, αλλά και ποιοι κατέχουν και ελέγχουν την παραγωγή και διανομή της, τοπικά και παγκόσμια.

Είναι σε αυτό το πλαίσιο, που το αίτημα “αλλαγή του συστήματος και όχι αλλαγή κλιματική” γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο επιτακτικό.

* Το κείμενο αυτό αποτέλεσε την βάση της εισαγωγικής εισήγησης στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα «Κλιματική κρίση, ενεργειακή πολιτική και εξορύξεις», που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 9ου GreenWave Festival, 12.9.2019, Θεσσαλονίκη

ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΗΜΑ 

Άπειρο σαν μέγεθος η ανθρώπινη ηλιθιότητα, είχε πει ο Αϊνστάιν.

Είναι να θλίβεται κανείς στην ιδέα ότι κυκλοφορούν μεταξύ μας κάποιοι τόσο ηλίθιοι, που καμαρώνουν για αυτά τους τα “έργα”.

Κι είναι ντροπή για την πόλη (και τους πολίτες της) που έχουν αποτύχει να τα αποτρέπουν.

Σοκάρει η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη

για τις διακρίσεις

και την άνιση μεταχείριση

Άκρως ανησυχητικά συμπεράσματα για την εμπέδωση από την ελληνική κοινωνία και την εφαρμογή της Αρχής της ίσης μεταχείρισης προκύπτουν από την έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη.

Άκρως ανησυχητικά συμπεράσματα για την εμπέδωση από την ελληνική κοινωνία και την εφαρμογή της Αρχής της ίσης μεταχείρισης και των ίσων ευκαιριών προκύπτουν από την ειδική έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη, που κρούει κώδωνα κινδύνου.

Φαινόμενα ρατσισμού και άνισης μεταχείρισης λόγω καταγωγής, φύλου, αναπηρίας, ηλικίας, θρησκευτικών πεποιθήσεων και περιστατικά ακραίας εργοδοτικής αυθαιρεσίας περιλαμβάνονται στις αυξημένες, έναντι του προηγούμενου έτους, αναφορές που δέχθηκε ο Συνήγορος. Οι διακρίσεις συμβαίνουν συστηματικά σε πλήθος δραστηριοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της απασχόλησης και της εργασίας.

Στην κατάντια της ελληνικής κοινωνίας σε αυτά τα επίπεδα έπαιξε καθοριστικό ρόλο βεβαίως η πολύχρονη οικονομική και κοινωνική κρίση.

«Οι συνέπειες της πολύχρονης οικονομικής ύφεσης και της διαδικασίας δημοσιονομικής προσαρμογής στο κράτος, στην αποτελεσματικότητα του διοικητικού μηχανισμού, στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και συνακόλουθα στο επίπεδο κοινωνικής συνοχής και δικαιοσύνης υπήρξαν ιδιαίτερα αισθητές.» 

Το κράτος υποχρεώθηκε να συρρικνώσει την ευρύτητα δράσης της παροχικής διοίκησης, ενώ παράλληλα εξαναγκάστηκε να περιορίσει τον ελεγκτικό του ρόλο. Φυσικό επακόλουθο, να συμπιεστούν υπέρμετρα τα δικαιώματα, να συρρικνωθεί δραματικά το κοινωνικό, προνοιακό κράτος, να περιοριστεί σε οριακά επίπεδα η δυνατότητα του κράτους να παρέμβει, με στοχευμένες πολιτικές και θετικά μέτρα, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ισότιμη συμμετοχή όλων στους χώρους κοινωνικής δράσης, στην εργασία, στην εκπαίδευση, στον παραγόμενο πλούτο» σημειώνει στο εισαγωγικό σημείωμά του ο Συνήγορος του Πολίτη, Ανδρέας Ποττάκης.

Στην ενδιαφέρουσα αυτή έκθεση παρουσιάζονται υποθέσεις προσώπων που έχουν πέσει θύματα άνισης μεταχείρισης στη βάση κάποιου ή κάποιων από τα προστατευόμενα χαρακτηριστικά των Ν. 3896/2010 και 4443/2016 και έχουν αντιμετωπίσει εμπόδια ή προβλήματα στην καθημερινότητά τους, ιδίως στο πεδίο της εργασίας και της απασχόλησης, αλλά και στις εν γένει συναλλαγές τους με δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς, λόγω του φύλου τους, της αναπηρίας ή χρόνιας πάθησής τους, της ηλικίας τους, του σεξουαλικού τους προσανατολισμού κτλ.

Στις αναφορές κυριαρχούν οι απολύσεις εγκύων στον ιδιωτικό τομέα ή οι βλαπτικές μεταβολές μετά την επιστροφή από την άδεια μητρότητας.  Ανεστραμμένη περίπτωση διάκρισης σε βάρος των ανδρών συχνά συνδέεται με δυσχέρειες στην ισότιμη χορήγηση αδειών ανατροφής τέκνου και με την αντίληψη ότι η φροντίδα ανατροφής των παιδιών αφορά μόνο τη μητέρα.

Διακρίσεις λόγω εθνικής-εθνοτικής καταγωγής.

Αλλοδαπός, ιρανικής καταγωγής, προσελήφθη σε πολυεθνική στο πλαίσιο εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, προκειμένου μέσω της εργασίας να ενταχθεί ομαλά στο κοινωνικό σύνολο. Άλλαξε διάφορες θέσεις μέσα στην εταιρεία, μέχρι που, μερικούς μήνες μετά την πρόσληψή του, κλήθηκε σε σύσκεψη με αρμόδιους της εταιρείας και, αφού υπέγραψε ένα έγγραφο, του ανακοινώθηκε ότι πρόκειται για την απόλυσή του. Ο εργαζόμενος δήλωσε στην Επιθεώρηση Εργασίας ότι η καταγγελία της σύμβασής του ήταν στην ελληνική γλώσσα και ο ίδιος δεν διαβάζει ούτε κατανοεί τα ελληνικά, γεγονός που ήταν γνωστό στην εταιρεία κατά την πρόσληψή του.

Στις αναφορές του 2018 ακολουθούν τα ζητήματα διακρίσεων λόγω αναπηρίας ή χρόνιας πάθησης (14%), όπως η περίπτωση εργαζόμενης που πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας και η οποία απολύθηκε από εταιρεία με τον ισχυρισμό ότι δεν ανταποκρινόταν με επάρκεια στην άσκηση των καθηκόντων της.

Διανομέας σε επιχείρηση εστίασης ενημέρωσε τον εργοδότη του ότι θα καθυστερούσε να προσέλθει για εργασία, επειδή επρόκειτο να υποβληθεί σε εξετάσεις οροθετικότητας. Ο εργοδότης τον απέλυσε την επόμενη ημέρα. Ο εργαζόμενος, ο οποίος εν τω μεταξύ ανακάλυψε ότι είναι φορέας του HIV, άσκησε αγωγή κατά του εργοδότη του, ζητώντας την ακύρωση της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του και διεκδικώντας τόσο δεδουλευμένες αποδοχές όσο και αποζημίωση.

Διακρίσεις διαπιστώθηκαν, εξάλλου, λόγω οικογενειακής κατάστασης (8%), εθνικής καταγωγής (7%), ηλικίας (5%), φυλετικής καταγωγής (3%), θρησκευτικών πεποιθήσεων (3%) και ακολουθούν με ποσοστό 1% οι διακρίσεις λόγω κοινωνικής κατάστασης, σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας φύλου ή χαρακτηριστικών φύλου.

Χαρακτηριστική περίπτωση έγγαμος με ένα παιδί που θέλησε να προσληφθεί σε θέση Μουσειοπαιδαγωγού, αλλά η σχετική προκήρυξη του μουσείου είχε την προϋπόθεση οι υποψήφιοι να μην έχουν οικογενειακές υποχρεώσεις.

Θύμα διάκρισης λόγω της κοινωνικής κατάστασής του έπεσε άνεργος που είχε τη ατυχία να μείνει και άστεγος: υπέβαλε αίτηση για εγγραφή στο Μητρώο Ανέργων, αλλά ο ΟΑΕΔ δεν τη δέχθηκε, επειδή δεν είχε διεύθυνση κατοικίας.

Συνολικά μιλώντας, πάντως, πάνω απ’ το μισό (57%) των 899 αναφορών που κατατέθηκαν το 2018 στο Συνήγορο του Πολίτη αφορούν σε θέματα διακρίσεων στην απασχόληση και την εργασία.

Πηγή: in.gr